انسان براي اين متولد مي‌شود كه زندگي كند، ولي اين كاملا

به خودش بستگي دارد. او مي‌تواند زندگي را از كف بدهد،

مي‌تواند نفس بكشد، بخورد، پير شود و روانه گورستان گردد

ولي اين، زندگي نيست، بلكه مرگ تدريجي از گهواره تا

گور است، مرگي تدريجي كه شايد هفتاد سال طول بكشد.

و چون ميليون‌ها نفر در اطراف تو هستند كه به تدريج و

به آرامي مي‌ميرند، تو هم شروع به تقليد از آنها مي‌كني.

زندگي كردن به معناي پير شدن نيست، بلكه رشد كردن

است. پير شدن خصيصه‌اي است حيواني، در صورتي كه

رشد كردن خصيصه‌اي صرفا انساني است، منتها عده

بسيار قليلي استحقاقش را دارند، رشد كردن يعني اينكه

انسان هر لحظه بيش از پيش عمق جوهر زندگي را

درك كند، رشد كردن يعني از مرگ دور شدن، نه

بسوي مرگ پيش رفتن. هر چه بيشتر در عمق زندگي

فرو روي، ذات جاودانگي ساكن در باطن را بيشتر

درك خواهي كرد و از مرگ فاصله مي‌گيري.

براي رشد كردن كافي است به يك درخت نگاه كني،

هنگامي كه درخت رشد مي‌كند، ريشه‌هايش در

عمق پيش مي‌روند، اينجا تعادل برقرار است، هر

چه درخت بلندتر شود، ريشه‌هايش عميق‌تر مي‌شوند.

رشد كردن يعني اينكه در عمق وجودت فروروي،

جايي كه ريشه‌هايت قرار دارند.